Woensdag 23 en donderdag 24 Juli 2008.

Na een goede nachtrust (zónder lawaaioverlast van de overkomende vliegtuigen), werd het toch echt tijd om de boel voor de laatste keer in te pakken en klaar te maken voor de terugreis. Aangezien ons vliegtuig pas om 18:50 zou vertrekken konden we rustig aan doen. De hotelkamer hoefden we ook pas om 12:00 uur te verlaten, dus er was niet echt haast bij.

Jeroen ging nog even buiten bij de parkeerplaats een balletje trappen en kwam later vol trots weer boven bij de hotelkamer vertellen dat hij een gesprekje in het Engels had gehad met een mevrouw die haar hondje aan het uitlaten was. Hij wist zich zonder ons aardig te redden in deze vreemde taal. Helemaal TOP!

Tja, toen was alles klaar en hadden we nog tijd over. Wat te doen? Nog één keer de Golden Gate bridge bekijken natuurlijk! Zou de brug in de mist zijn of niet? Na een klein half uurtje rijden kwamen we weer aan bij het park aan de voet van de brug. Wederom zagen we de brug in al zijn glorie! Voor ons hét symbool van Amerika!
We hebben nog even ontspannen in het zonnetje gewandeld en genoten van het uitzicht, maar toen kwam het onvermijdelijke toch ter sprake: We moesten maar eens richting de luchthaven gaan…….Snik.

Weer een half uurtje later reden we de parkeergarage van Dollar binnen om onze “Limo” met de nodige tegenzin weer aan de rechtmatige eigenaar terug te geven. We hebben het nog geprobeerd, maar die auto kregen we met geen mogelijkheid in de koffer!. We hebben nog wel wat anders onrechtmatig meegenomen, maar daarover later meer.

Het inleveren verliep uitermate vlot en we werden er nog op gewezen dat we de reparatiekosten van de lekke band vergoed konden krijgen. Zeer netjes, dus. De koffers uit de auto en op naar de “airtrain” die ons terug naar de luchthaven bracht. Daar aangekomen hebben we onze koffers gedumpt bij British Airways, waarna we ons laatste avondmaal op Amerikaanse bodem hebben opgezocht. De grootste koffer die we bij ons hadden was trouwens wat aan de té zware kant, maar daar werd verder niet moeilijk over gedaan: Sticker ”heavy load” erop en gaan met die banaan….
Toen werd het tijd om door de douane te gaan, dus wederom schoenen uit, riemen af, en het inmiddels bekende riedeltje was weer achter de rug. Daarna hebben we nog een paar luchtjes aangeschaft in één van de weinige winkeltjes op SFO airport. (Wat dat betreft stelt deze luchthaven niet veel voor, helaas).

Aangekomen bij de gate stond het vliegtuig al op ons te wachten. Het boarden ging op tijd en aangezien we mét kind waren konden we weer eerder aan boord. Met tien minuten vertraging verlieten we ons geliefde Amerika. We vlogen dit keer wel over de
Golden Gate Bridge en hebben zo nog een paar foto’s kunnen schieten van de brug!
Bij het opstijgen kregen we het nog wel even benauwd, want de motor waar wij het dichtste bijzaten liet een vreemd rookpluimpje zien bij het opstijgen. Ging er wat mis? Wat betekende die rook? Kan het kwaad? Toen we eenmaal in de lucht zaten verdween het in ieder geval weer, dus het zal wel een beetje olie geweest zijn of zo. Voor de rest verliep de vlucht voorspoedig , al hadden we op een gegeven moment wel een beetje last van turbulentie en zagen we van grote hoogte onweer beneden ons. Éénmaal zagen wij een lichtflits (nee, géén foto) door de cabine gaan en dachten we dat het vliegtuig getroffen was door de bliksem. Er gebeurde verder niets, dus ik denk dat het verder geen kwaad kon.

Ditmaal hoefden we niet een half uur boven Londen te cirkelen en mochten we direct landen. Bij het uitstappen wilde Jeroen nog even een snelle blik werpen in de cabine waar we ook in hadden kunnen zitten als we voldoende in de slappe was hadden gezeten: de First Class. Hij mocht samen met Marcelle even naar binnen om te kijken en Jeroen kreeg van een aardige steward nog een vers First Class verzorgingssetje van British airways. Helemaal luxe!

De overstap verliep niet geheel vlekkeloos want we gingen van terminal 5B naar terminal 5A om vervolgens weer tot de conclusie te komen dat het vliegtuig van terminal 5B vertrok. We zijn daarmee dus onnodig 2 keer door de security check en douane gegaan, grmbl…

De terugvlucht van Londen naar Schiphol vertrok op tijd. Het vliegtuig zat niet vol en er was keuze aan stoelen in overvloed. Het vliegtuig had riante zetels in vergelijking met de vorige vlucht, dus dat was wel lekker relaxed. Na een klein uurtje vliegen kwam Nederland al weer in zicht. Het meest knullige van de hele reis vond toen uiteindelijk op Schiphol plaats: De “slurf” van de gate was defect! We werden verzocht nog even op onze plaats te blijven zitten in het vliegtuig in afwachting van een monteur. Twintig minuten later bleek ook de monteur er niets aan te kunnen doen en werden we op de ouderwetse wijze via een vliegtuigtrap uit het vliegtuig geloodst en schiphol binnen geleid. Welkom in Nederland!

Na weer toegelaten te zijn in eigen land en de koffers van de lopende band geplukt te hebben kwamen we in de aankomsthal waar tot onze verrassing Opa en Oma Huiskes en Bram op ons stonden te wachten al zwaaiend met Amerikaanse vlaggen. Hartstikke leuk!
Wat hadden we nu nog onrechtmatig meegenomen uit de States? Bij thuiskomst bleek dat Marcelle de reservesleutels van de Dodge nog in haar handtas had zitten. Hebben we tóch nog die huurauto een klein beetje meegenomen…

Tot slot:
We hebben een fantastische reis achter de rug. Veel meegemaakt en zeer veel gezien. Het was een vermoeiende, maar indrukwekkende reis die ons nog lang zal bijblijven. Bedankt voor het meeleven met onze reis. Wij hebben dit zeer leuk gevonden.
HET WAS AWESOME!

Op naar de volgende Amerika reis!

Groeten van Arthur, Marcelle en Jeroen!

Dinsdag 22 Juli 2008

Vanochtend wakker geworden in een koude kamer. Snel opwarmen dus onder de douche en daarna hup naar het (niet gratis) ontbijtje in het aangrenzende restaurant. Daarna de koffers naar beneden gesjouwd. Het motel heeft namelijk geen lift helaas. Voor de rest was er eigenlijk geen enkel verschil met een hotel. Een mooie en zeer schone kamer!

Voor het eerst sinds San Francisco hebben we onze jassen weer tevoorschijn moeten toveren, zo koud als het hier was. 17 graden celsius en een fors windje maken het niet super aangenaam.

We zijn eerst even teruggereden naar Cambria om te tanken. Het ligt hier allemaal nogal afgelegen en de tank was half leeg. Wanneer de eerstvolgende tankstation komt is ook niet te voorspellen. Om weer benauwende situaties onderweg te voorkomen op zoek naar een tankstation, hebben we deze omrit van 14 mijl er graag voor over. De benzine was fors aan de prijs: 4,91 dollar per gallon! Onderweg zouden we het nog bonter aantreffen: 5,68 dollar per gallon, een record.

Niet ver van San Simeon lagen er Elephant Seals op het strand. Dit zijn zeehonden met een grote neus. Een paar maakten zich groot en begonnen elkaar met imponerend gedraag een beetje te sarren. Erg leuk om te zien.

Bij een ander uitzichtpunt over de oceaan had Jeroen ook nog belangstelling voor een paar squirrels die op ons afkwamen. Als snel aten ze chips uit de hand en klommen ze op de broek van Jeroen. Grappige beestjes, en ja we weten dat we ze eigenlijk niet mogen voeren. (Voor één keer toegestaan).

Voor de rest hebben we de kustweg afgereden langs bochtige weggetjes met haarspeldbochten, waar Marcelle wél misselijk van werd. Ze was in ieder geval blij toen het over was. Onderweg kwamen we langs Big Sur waar de branden in Californië op z’n hevigst waren. Hele heuvels zagen er verdord en zwartgeblakerd uit. Beneden stond nog een brandweerman en daar hebben we nog even een klein praatje mee gemaakt. Hij vertelde dat de brand zich uitstrekte over een gebied van 9 bij 27 mijl en dat het werd veroorzaakt door onweer. Hier een daar waren nog een paar brandhaarden en we zagen inderdaad nog een paar brandweerwagens langskomen.

Om een uurtje of vijf reden we op de 101 de file in. Zelfs de spitsstrook stond vast. De tijd begon te dringen, want vóór 18:50 moesten we achter de computer zitten om in te checken voor onze terugvlucht. Anders zouden de beste plekken in het vliegtuig weg zijn en dat willen we natuurlijk niet. Gelukkig waren we om 6 uur bij het práchtige hotel met uitzicht op de landingsbaan van SFO. Heel apart. We konden gelukkig op tijd achter de computer kruipen en onze boardingspasses printen op de computer van het hotel in de lobby.(gratis).

Toen we naar buiten liepen om naar de aankomende en vetrekkende vliegtuigen te kijken, zagen we nét een British Airways vliegtuig de baan op taxiën. Morgen zitten we in ditzelfde toestel.

Nog één nachtje slapeen dan moeten we er toch écht aan geloven: de terugreis!

Maandag 21 Juli 2008

Los Angeles hebben we vandaag achter ons gelaten om de beroemde Pacific Coast highway (kustweg van Los Angeles naar San Francisco) te gaan rijden. Het was druk op de snelweg die ons naar deze weg bracht. Het was immers maandag en ook hier moet men aan het werk. We hebben daarom dankbaar gebruik gemaakt van de spitsstrook (we zijn immers met 2 of meer personen) en deze werkt hier wel zoals het hoort. Al snel zaten we dus op de “1”.

Het weer was lekker en dat vonden de surfers langs de verschillende stranden ook. We hebben de auto even geparkeerd langs de kant en zijn het strand opgelopen om naar hun capriolen te kijken. Al snel ben je dan een uur verder. Om de 100 meter staat er een wachttorentje van de lifeguard. Die waren ook hard nodig, want toen wij er stonden te kijken kwam plots de brandweer, politie én ambulance aanrijden om een mevrouw op de brancard naar het ziekenhuis te vervoeren. Wat er precies is misgegaan hebben we niet meegekregen, maar plotseling was er veel spektakel op het strand.

Verder gereden over de “1” bleek dat deze soms ook de “101” wordt (snelweg) en deze loopt wat verder van de kust af. Het uitzicht op zee ben je dan wel kwijt, maar aan de andere kant rijdt het wel weer beter door. Om een uurtje of 5 kwamen we bij ons motel in San Simeon aan. (Motel 6). Hier is verder weinig te beleven, dus we hebben het even wat rustiger aan gedaan. De koffers zijn nu in ieder geval al voorbereid op de aanstaande terugreis.

Het motel beschikte alleen over betaalde internet (slechts 3 dollar), dus maar een keer van ons principe afgeweken dat er niet voor internet wordt betaald. Het is nu half elf op maandagavond en ik zit nu naar de ochtendshow van dinsdagmorgen (half 8) van Edwin Evers te luisteren op radio538. Grappig om te horen dat er nu al meer regen is gevallen in Nederland dan normaal in één maand tijd. Én dat het volgende week weer goed weer wordt in Nederland. We nemen het goede weer mee voor jullie…! Graag gedaan.

Ook leuk dat er geen files staan in Nederland, alleen heb ik daar nu niets aan… Hopelijk staan die files er ook niet meer als ik weer aan het werk moet.

Morgen staat de rest van de kustweg op het programma op weg naar onze eindbestemming: San Fransisco.
Hopelijk liggen er nog zeehonden op het strand hier even verderop en kunnen we daar even kijken. Er bestaat nog een kleine kans dat we in de verte dolfijnen zien zwemmen en dat zou helemaal té vet zijn.

Zondag 20 Juli 2008

Vandaag was het tijd om de sterren bij hun thuis te ontmoeten…op naar Beverly Hills dus! Het was nog vrij rustig op de weg, want het was zondag. Binnen een half uur waren we er dus al. Eerst maar eens op zoek naar een bakkie koffie. Niet op rodeo drive, want daar is het een tikkie te duur. Gelukkig vonden we even verderop aan de rand van Beverly Hills een koffietentje. Een heerlijke cappucino gedronken én nog een foto gemaakt van het “Beverly Hills” bordje dat de wijk aangeeft en toevallig aan de overkant stond.

Daarna hebben we nog een beetje rondgetourd door de rustige straatjes en gekeken naar de prachtige villa’s van de sterren. De ene villa nog grootser dan de ander en bij de ene stonden er nog meer Ferrari’s op de oprit dan bij de andere. Te gek voor woorden. Sowieso lijkt het rijden met een Ferrari hier in Amerika me geen pretje, want de wegen hier zijn slecht en de opritten zijn af en toe zó steil dat zelfs onze auto al met de voorkant op het asfalt terecht komt. Laat staan hoe die Ferrari’s er aan toe zijn.

We waren al die pracht en praal al snel zat en daarom zijn we de Santa Monica Boulevard afgereden op weg naar de pier. Jeroen kent deze pier van de tekenfilmserie “Rocket Power” en kreeg nu de kans om dit nu eens in het echt te zien. Op de pier staan enkele attracties: een achtbaantje, een reuzenradje etc. Het valt allemaal in het niet na Disney.

Beneden aan de pier stonden rijen met allemaal witte en rode kruizen in het zand opgesteld. Dit symboliseerde het aantal doden die de oorlog in Irak (4125) en Afghanistan (554) hebben gevergd. Er stonden ook 7 kisten met Amerikaanse vlaggen eroverheen opgesteld. Dit stond voor het aantal doden in Irak aan Amerikaanse zijde deze week. Erg indrukwekkend. Naar het schijnt doen ze dit alleen op zondag aan de voet van de pier.

Voor de rest hebben we genoten van het mooie strandweer (niet te heet gelukkig) en ons verbaasd over de vele activiteiten aan de kust. Veel surfers, skaters, fietsers, wandelaars, schakers etc…! De drukte op het strand viel ons erg mee, zeker voor een zondag. Scheveningen is véééél drukker. Dat gaf ons de kans om rustig pootje te baden in de Atlantische oceaan (zwemspullen vergeten, dom dom dom). Voor Jeroen nog snel even een nieuwe zwembroek gekocht op de pier, zodat hij wel nog even de Pacific Oceaan in kon plonzen.

Om een uurtje of vijf hielden we het voor gezien en keerden we terug naar het hotel.

Morgen gaan we de beroemde kustweg langs de oceaan rijden. Althans, eerst kijken of ze ons langs Santa Barbara laten, want daar zijn nog een paar bosbranden geweest vorige week.

Zaterdag 19 Juli 2008

Omdat het slechts 37 minuten rijden was vanuit Anaheim naar ons hotel in Los Angeles, konden we vanochtend wederom iets later opstaan. Dit keer waren we wel op tijd voor het ontbijt en konden we zowaar een plekje vinden in de ontbijtzaal. Het is weekend en iedereen is kennelijk wat later.

Het hotel was makkelijk te vinden. We kwamen wat te vroeg aan (half twaalf), terwijl de officiële incheck-tijd 3 uur is. Gelukkig was dat niet het probleem en konden we direct een riante kamer krijgen. Dus na nog geen drie kwartier konden we de nét ingepakte auto weer uitpakken….

Later zijn we naar Hollywood boulevard gereden om de Walk of Fame te bekijken. Op een privé-parkeerplein in een straatje achter de Walk of Fame konden we de auto kwijt voor 8 dollar voor de hele dag. Niet duur voor Los Angeles begrippen. Al snel liepen we dus over de sterren heen. Ik bedoel daarmee de tegels en niet de personen. Het stikt er van de souvenirswinkeltjes en straatartiesten die allemaal wat proberen te verdienen aan de massa toeristen. (Speciaal voor Tante Wil: Don’t worry; de vingerhoedjes met “California” erop zijn gevonden én gekocht). Want druk was het er. Bij Chinese Man theatre kon je niet meer fatsoenlijk een foto maken van de beroemde handafdrukken in het cement van de sterren. Erg jammer, maar niet getreurd en verder gelopen naar het grote winkelcentrum er naast.

Als je daar de trappen omhoog klimt, heb je een goed uitzicht op de letters van “Hollywood” die opgesteld staan in de heuvels verderop. Erg mooi natuurlijk. Zeker omdat het dit keer vrij goed te zien was en er niet zo veel smog hing.
We hebben nog een tijdje staan kijken bij wat artiesten en als beroemde sterren verklede figuren. Zo zagen we respectievelijk: Marilyn Monroe, Elvis, Michal Jackson, Spiderman, Superman, en Captain Jack. De vage gast uit Scream die we tegenkwamen riep ik nog even toe: “I know what you did last summer”. Waarop hij vanachter z’n masker zei: “I heard you”…

Verder trokken de streetdancers veel bekijks en maakten ze er een leuke happening van voor iedereen. Ook de op een paar verfblikken trommelende gast scoorde hoge ogen.

Het werd al weer vroeg donker hier, zodat een ritje langs de sterren door Beverly Hills er vandaag niet meer in zat. Misschien morgen even kijken bij de sterren thuis. In ieder geval duurde het even voordat we de goede weg naar het hotel weer te pakken hadden omdat de weg in het donker ook hier niet goed staat aangegeven. Daardoor kwamen we ook even door de slechtere wijken van Los Angeles te rijden. Dat was minder gezellig, dus met flinke vaart reden we daar maar snel doorheen op zoek naar de snelweg.

Morgen (zondag) is Santa Monica aan de beurt en misschien dus nog een ritje door Beverly Hills.

Donderdag 17 en Vrijdag 18 Juli 2008

Dit keer een verslag van 2 dagen tegelijk omdat 2 deze dagen zich afspelen in Disneyland.

In San Diego moesten we dit keer extra vroeg op omdat we nog één uur en drie kwartier naar Anaheim moesten rijden. Dus de wekker ging om 05:00 uur. Eten, uitchecken en rijden maar! Tegen alle verwachtingen in hebben we geen enkele file gezien. En dat terwijl we toch echt richting de grote stad Los Angeles reden. Om een uurtje om half tien kwamen we dan ook bij het Park aan. Na 363 dollar te hebben afgetikt (voor drie personen) aan de kassa voor twee dagen in twee parken mochten we naar binnen. Alsof het niets is.

Het was al aardig druk in het park. Zo stond er direct al een wachtrij van 50 minuten voor de attractie van Indiana Jones. Eerst maar even Fastpasses gehaald om ’s avonds nóg een keer in de attractie te kunnen zónder wachtrij. Daarna aangesloten in de rij. Het was de moeite van het wachten waard in ieder geval. Een spectaculaire rit en totaal niet vergelijkbaar met de Indiana Jones attractie in Disneyland Parijs.

Daarna Pirates of the Carribean gedaan. Beetje rondgedobberd in een bootje dus op zoek naar “Captain Jack”. Toen langs Big thunder mountain gelopen en tot onze verrassing stond daar maar een wachtrij van 10 minuten! Dat was toen in Parijs wel even anders (1,5 uur). Gelijk deze attractie maar even 2 keer gedaan!
Toen hadden we “adventureland” wel gezien en werd het tijd voor “Tomorrowland” met zijn grootste attractie space mountain. Jeroen was wel zenuwachtig en was bang dat het ding over de kop zou gaan. Dat was niet het geval natuurlijk, maar dat moet je eerst zelf ervaren hebben. Na een wachtrij van 40 minuten waren we aan de beurt. Er is maar één woord voor deze achtbaan in complete duisternis: Geweldig! Zo geweldig dat ook Jeroen de smaak te pakken kreeg. Daarom Fastpasses gehaald om later in de avond nog een keer te kunnen. Uiteindelijk zijn we drie keer gegaan.
Tussendoor hebben we nog een paar kleinere attracties (Star Tours; Buzz Lightyear; Haunted Mansion etc) gedaan én nog ergens wat gegeten. Het was even duur als bij Sea World maar wel een klein tikkie beter. Het blijft pretparkvoedsel natuurlijk, dus al te veel moet je er ook weer niet bij voorstellen.

Langzaam viel de avond in en werd alles verlicht. Een heel ander gezicht. Om 9 uur begon bij de vijver de Mickey show. Alle spectakelstukken kwamen langs: Boten, Mickey en een centraal thema dat het goede het kwade overwint; (gebruik makend van tekenfilm-projectie op waternevels, héél apart). Helaas ging het vuurwerk niet door vanwege harde wind op grote hoogte. Jeroen z’n benen waren “op” en hij kon geen stap meer verzetten. We hebben hem toen tegen een muurtje aangezet en op de grond laten zitten. Natuurlijk mocht dat daar niet omdat de mensen daar langs moesten lopen. De security zag echter ook wel dat het niet goed ging met Jeroen en hij mocht daar blijven zitten. Ze moesten daardoor overigens wel nog met andere mensen in discussie die daar ook naar de show wilden gaan kijken maar resoluut werden weggestuurd. Toch aardig en begripvol. Na de show nog gevraagd of ze een rolstoel hadden om Jeroen terug te rijden naar de parkeerplaats. Na een half uur wachten geen rolstoel gezien. Een mevrouw uit het publiek had Jeroen intussen al wat sinasappelsap te drinken gegeven (daarvan zou de kramp in z’n kuiten over kunnen gaan). Later kwam ze met haar eigen rolstoel aanzetten om Jeroen terug naar de ingang te loodsen. Ze had een knieoperatie gehad en kon niet heel goed lopen, maar voldoende om naar de ingang te kunnen lopen. Wij voelden ons natuurlijk een beetje bezwaard, maar ze hield vol dat ze dit graag wilde. Wat aardig zijn ze hier toch! Gebruik makend van haar aanbod hebben we Jeroen terug naar de ingang gebracht. Daar aangekomen heeft de mevrouw nog wat stampij lopen maken met de disney-mensen waarom er geen escort mogelijk was naar de auto. Dit mocht helaas niet baten en dus Jeroen maar achterop de rug genomen en teruggelopen naar de auto.

Toen moesten we nog naar het hotel rijden. We konden in het donker de juiste afrit niet vinden en moesten uiteindelijk snelweg op en af om de weg terug te vinden. ’s Nachts rijden is hier zeker geen pretje omdat het zeer slecht verlicht is. Dit koste een extra half uur, waardoor we uiteindelijk pas om half twaalf bij het hotel aankwamen.

De volgende dag hebben we begrijpelijkerwijs even bij moeten tanken en dus stond de wekker wat later dit keer. Het ontbijt was maar tot half tien, dus daarom maar even wat mee naar de kamer genomen en daar het ontbijt genuttigd. Ook wel een keer leuk.
Daarna de auto in op weg naar de Disney-parken. Dit keer was het maar tien minuten rijden. Bij daglicht was het toch makkelijker te vinden. We lieten Disneyland nu even voor wat het was en zijn naar het ander park gegaan: Disney’s California Adventure. Hier stond de nieuwe attractie: Hollywood Tower Hotel. Dit is een attractie die gebaseerd is op een bekende Twilight-zone aflevering (televisie-serie). Eigenlijk is het een soort lift die keihard naar beneden valt en weer omhoog gaat. Ziet er wel mooi uit en is ook wel een leuke ervaring, maar de attractie zelf duurde nogal kort. Daarna nog een paar fastpasses gehaald om de lange wachtrijen te ontlopen voor de diverse attracties.

Doorgelopen naar het achterste deel van het park stond een hele grote achtbaan, die ook over de kop ging. Dat was natuurlijk eng, maar ook erg leuk! Na deze ervaring hebben we het uiteindelijk vier keer gedaan. ( het is trouwens een gave ervaring om in het voorste ‘karretje’te zitten!!!) Zeer apart was “Soarin over California” een simulatie hangglidervlucht over het schitterende California. Daarna nog een wildwaterbaan en nog een paar andere leuke dingen gedaan. Al met al vonden wij dit park nog leuker dan Disneyland. Maar misschien komt dat omdat Disneyland voor ons nu wel bekend is en dit park juist niet.

Om 9 uur sloot dit park en lopende naar de uitgang van het park werden we nu wél getrakteerd op een prachtig vuurwerk! We konden met onze toegangskaarten nog een keer het originele Disney-park binnen en dat hebben we dus nog even gedaan. Na wat winkeltjes te hebben afgestruind sloeg de vermoeidheid nu écht toe en was er maar een optie: terug naar het hotel.

Vanaf morgen staan 2 dagen Los Angeles op het programma.

Woensdag 16 Juli 2008

Vandaag hebben we San Diego onveilig gemaakt. Althans, Sea World in San Diego. Eerst nog even gezocht naar kortingsbonnen voor dit park. Bij de info-balie van het hotel lag inderdaad een kortingsbon. 10 $korting pp én gratis een tweede dag toegang. Daar kunnen we geen gebruik van maken, maar 30$ was natuurlijk ook al een leuke korting! Het kost je dan alsnog 153 $ om met drie man het park binnen te komen. Daar komt nog eens 12 $ parkeerkosten bovenop en je hebt in totaal een duur dagje uit.

Allereerst hebben we in Sea World de show van Shamu bezocht. Shamu was de eerste “Killer Whale” oftewel Orca van Sea World en is daarmee een soort van familienaam voor Orca’s geworden hier in Amerika. Net zoals “Flipper” dat is voor dolfijnen. We moesten eerst een tijdje wachten voordat de tribunes opengingen, maar daarna konden we direct een goede plek uitzoeken. Het liefst buiten de “Soak zone”, want daar was de kans 100% dat je nat werd. Gelukkig konden we zo’n plekje bemachtigen. Je zat nog niet half op je bankje op de tribune, of het commerciële schouwspel begon al: verkopers van respectievelijk: cola; water, popcorn, petjes, halskettingen, suikerspinnen, regencape’s en handdoeken struinden de tribunes af op zoek naar kopers. Typisch Amerika!

Een half uurtje later begon de show. Ik moet zeggen: een gelikte show met hele mooie Orca’s die zeer veel trucjes konden. De show duurde nog geen half uur. Daarna naar de volgende show gegaan: Cirque de la Mer. Een soort van Cirque du Soleil, maar dan half in de zee. Deze show viel ons eigenlijk wat tegen en had maar weinig te maken met het thema van Sea World. Zo zijn er trouwens nog een paar attracties die van Sea World eigenlijk een pretpark maken: Een wildwaterbaan en een achtbaan. Bij de wildwaterbaan stond een bordje: vanaf hier nog 15 minuten. Dat vonden we kort, dus snel in de rij aangesloten. Bleek dus dat dat bordje niet goed was, want een uur later stonden we pas weer buiten.

Tussendoor hebben we nog wat pretpark-voedsel tot ons genomen. Niet te eten dus en daarbij kwam nog eens dat we werden aangevallen door meeuwen die het broodje kennelijk wel te eten vonden. Geen prettige ervaring (en véél te duur).

Verder zijn we nog even naar de haaien gegaan (letterlijk) en hebben we de dolfijnenshow bezocht. Erg leuk om te zien, maar de show van de Orca’s is toch indrukwekkender.

De achtbaan “Atlantis” stond ook nog op het verlanglijstje. We stonden nét in de rij of er werd omgeroepen dat het ding kapot was en gesloten werd. Er zaten nog wat mensen in een karretje en die werden er uitgehaald. Intussen moest iedereen de rij verlaten. Na een half uur werd er weer een test uitgevoerd met de karretjes en toen ging de wachtrij weer open. Wij dus weer in de rij aangesloten en nu waren we al na een half uur aan de beurt. De achtbaan is erg apart: het eerste deel is eigenlijk een wildwaterbaan die je naar beneden in het water doet storten, waarna een rustig beekje je naar een soort lift vervoert. Deze brengt de wagentjes weer omhoog, waarna de rest van de achtbaan volgt. Heel apart, zo’n achtbaan met een lift. Nog nooit gezien!

Het was inmiddels al avond geworden en ’s avonds werd er nog een andere show opgevoerd met de Orca’s: “Shamu Rock”. Deze show was zo mogelijk nog spectaculairder dan de show die we ’s middags zagen. Overweldigend!

Moe, maar tevreden keerden we weer terug naar het hotel. Morgen wacht ons wederom een pretpark: Disneyland in Anaheim!