Daarom aangekleed, gegeten, en snel uitgecheckt bij dit uitmuntende hotel (Best Western Abbey Inn). De receptie had ons verteld waar we een huisarts konden vinden. Dat was in een gezondheidscentrum voor het ziekenhuis. Daar moest je eerst ingeschreven worden en alle overige paperassen doorgeworsteld hebben voordat je gezien kon worden door de huisarts. Omdat we buitenlanders zijn, is het boter bij de vis (86 dollar). Ik had ook eigenlijk niet anders verwacht. Het bewijs voor de verzekering wordt naar ons huisadres gestuurd. Overigens een zeer net en schoon gezondheidscentrum en zeer aardige en begripvolle mensen. De dokter heeft naar de wond gekeken en geoordeeld dat het zeker niet ontstoken is. Hij legde zelfs uit dat na een dergelijke operatie er in Amerika zelfs niet gehecht wordt, zodat de wond zijn afvalstoffen goed kwijt kan. Toch weer anders dan in Nederland. Na een zalfje voorgeschreven te hebben tegen de huidirritaties van de pleisters, konden we opgelucht onze weg vervolgen.
We hebben aardig wat tijd verloren en konden nu twee dingen doen: onze weg vervolgen door een snelwegroute te nemen naar Bryce Canyon, of gewoon zoals de bedoeling was de doorgaande weg door Zion NP te nemen naar Bryce. Volgens Google maps scheelde het maar 30 minuten, dus daarom toch maar voor de mooie route door Zion gekozen. Onderweg veel mooie rotsformaties gezien. Ook nog even moeten wachten bij de ingang van een tunnel, omdat deze zo nauw was dat er maar één bus door past. Het verkeer vanuit de tegenovergestelde richting wordt dan even stil gelegd. Bij het uitrijden van het park was het tijd voor een snelle lunch. Tegelijkertijd was het showtime, want vlak voor onze neus werd een auto staande gehouden door de politie met alle toeters en bellen eromheen.
Vanaf Zion was het nog zeker anderhalf uur naar Bryce Canyon. Hoe dichter bij het park we kwamen hoe meer bewolking er kwam. We werden even bang dat het zou gaan regenen. Dat was gelukkig niet het geval, maar het koelde (eindelijk) wel een beetje af naar de meer dragelijke temperaturen. We kwamen rond half 4 aan bij het Park. We hebben 3 verschillende uitzichtpunten bekeken en ons vergaapt aan het prachtige schouwspel onder ons. De foto’s spreken voor zich.
Toen we even bij zaten te komen bij een bankje kwam er weer een knabbel (of is het babbel?) bij ons langs. Jeroen probeerde hem te lokken en dat lukte aardig. Het commando “zit” kent het beestje ondertussen al aardig goed, hahahaha. (zie foto aan de rechterkant). Nu nog “af”, “lig” en “geef poot”.
Door alle indrukken was Jeroen te moe om te kunnen eten. Hij had wel honger, maar het lukte niet om iets naar binnen te krijgen. Het reizen begint zijn tol te eisen. Vroeg naar bed dus! Om half tien belde Bram nog even naar het hotel, dus Jeroen kon daarna tevreden z’n mandje opzoeken, samen met Daabor.
Morgen is het the 4th of July. Dat is hier een grote nationale feestdag. We zijn benieuwd of ze kunnen tippen aan onze Koninginnedag!
Opa Zwambach is ook jarig op deze dag. We zullen proberen hem te bellen onderweg naar Salt Lake City. Mocht dit niet lukken op een christelijk tijdstip (of Mormoons tijdstip in dit geval), dan bij deze: Van Harte Gefeliciteerd!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten