Maandag 7 Juli 2008

Vanochtend wat eerder opgestaan omdat we weer “on the road” moesten. Het plan was om wederom door Yellowstone National Park te rijden naar onze volgende bestemming. Dit is het plaatsje Cody dat net 50 mijl buiten de oostelijke kant van het Park ligt. Het plaatsje is voornamelijk bekend van Buffalo Bill, die hier gewoond schijnt te hebben. In principe is het 3 en een half uur rijden van de Westkant naar de Oostkant van het Park. Maar dat werd wat langer……

We verlieten het hotel in het plaatsje West Yellowstone om 200 meter verderop het park binnen te rijden. Vandaag was het wat rustiger bij het welkomstbord van Yellowstone, dus daarom eerst maar eens een fotomomentje hiervoor ingelast. Er zouden vandaag nog heel wat fotomomentjes volgen, want een paar mijl verderop stond het verkeer stil bij een punt waar borden aangaven dat je hier nu juist niet stil mocht staan. Wat bleek nu: even verderop was een nest adelaars met jongen. Omdat het verkeer voor ons toch al stil stond namen wij het er ook maar van en schoten snel een paar foto’s voordat we verder reden.

Gisteren hadden we geen tijd meer over om de Geisers bij “Norris” te bekijken. Daarom hebben we dat vandaag maar gedaan. Al snel liepen we weer door de lucht van verrotte eieren heen. Geen lekkere geur zo vlak na je ontbijtje kan ik je verzekeren. We liepen langs verschillende heetwaterbronnen en geisers en konden zelfs dichterbij komen dan gisteren het geval was bij de andere uitkijkpunten. Hier hebben we ook “Steamboat Geyser” bekeken die in 2005 voor het laatst is uitgebarsten met een fontein van 115 meter hoog. Dit is 3 keer zo hoog als “Old Faithfull” ons gisteren liet zien. Vandaag lag ie er rustig bij met een heel wat lager fonteintje.

Na Norris zijn we naar het Visitor Center gereden bij de Grand Canyon Yellowstone. Hier hebben we de tentoonstelling bezocht van het ontstaan van Yellowstone met haar vulkanische activiteiten. Zeer interessant, maar na een uurtje hielden we het hier wel voor gezien. Snel nog wat souvenirs gekocht en daarna wat gegeten om vervolgens de Canyon te bekijken. Een mooie waterval gezien en een diepe afgrond, maar het is nog lang geen Grand Canyon in ieder geval. Dat park komt later in onze reis nog aan de beurt.

Onderweg kwamen we plotseling een groep auto’s langs de kant van de weg tegen. Ook zagen we dat er een park ranger bij was en dat betekende dat er iets aan de hand moest zijn. Snel ook de auto geparkeerd en gevraagd wat er aan de hand was. Het bleek dat vannacht een wolf een bizon had gedood. Waarschijnlijk was deze bizon al ziek, want normaal zijn daar meer wolven voor nodig. De wolven hadden zich tegoed gedaan aan deze bizon en lieten het karkas over voor de vogels. Het karkas was met het blote oog niet goed te zien zover als het was, maar de parkrangers lieten ons door verrekijkers naar het tafereel kijken. Met het fototoestel ook geprobeerd in te zoomen, maar de afstand was toch te groot. Het gerucht ging dat de wolven nog wel in de buurt zouden zijn. Plotseling zag iemand er een lopen, wat dichterbij ons en wat verder van het karkas verwijderd. Met het fototoestel lukte het ons ditmaal wel om foto’s hiervan te maken. Wow! Omstanders hadden er een hard hoofd in dat we er op deze afstand foto’s zouden kunnen maken, maar hey…we hebben een Canon Powershot! Ze waren in ieder geval onder de indruk van het resultaat. En wij natuurlijk ook. Al snel werd er ook een tweede en derde wolf waargenomen. Het kon allemaal niet op! We zijn aardig verwend met het zien van wilde dieren op onze reis door Yellowstone. Dat hadden we wel gehoopt natuurlijk, maar het blijft afwachten wat je allemaal meemaakt.

Na deze belevenissen hebben we onze reis richting Cody vervolgd. Langs een meer (eigenlijk een krater-meer!) door de bergen heen. Nog even sneeuwballen gegooid met Jeroen want we zaten weer op 3 kilometer hoogte. Uiteindelijk reden we Cody wat later binnen dan eigenlijk de bedoeling was. Nou ja, wat later…. Zeg maar gerust dat we pas om 6 uur aankwamen bij het hotel. Het hotel is ditmaal een motel (omdat alles hier verschrikkelijk duur is): het Sunrise Inn Motel. Op het eerste gezicht ziet het er hier wat minder uit, maar eigenlijk is het een zeer mooie (motel)kamer. Schoon, ruim en goed onderhouden. Helemaal goed dus.

Van Cody hebben we weinig gezien, geeft ook verder niet want er is volgens ons ook niet echt veel te zien behalve rodeo’s e.d. Dat heeft toch niet echt onze interesse, dus daar missen we niets aan.

Vandaag zijn we er achter gekomen dat je met prepaid telefoonkaarten naar het buitenland kunt bellen. Nadat wij meerdere pogingen zagen mislukken om met een muntgeld-telefoon naar Nederland te bellen, leek ons dit een goede uitkomst. Een paar tellen later hebben we alsnog Opa Zwambach gebeld en kreeg Jeroen Bram & Ineke aan de telefoon. Sorry hiervoor, nu weten we eindelijk hoe we kunnen bellen!

Meteen maar onze telefoonkaart gebruikt om met Zeist te bellen omdat Opa jarig is. Vanaf hier: Gefeliciteerd en een hele fijne dag!

‘Lieve pa, ik heb jullie net gesproken en we hebben een ‘liedje’ gezongen. Ik wens jou en ma een hele prettige dag en doe het rustig aan! Ik vond het heerlijk om jullie even te horen, doe iedereen van ons de groeten en in gedachten ben IK (zijn wij) er vandaag gewoon bij!!!

Kus Marcelle.’


PS: Voor diegenen die willen weten hoe het met de verwonding van Marcelle is, alles ziet er goed uit! Geen reden tot ongerustheid dus.